yeni yasima mr cihazinda girmek

Cuma günü 29.hafta serefine mr cektirmeye gittik. Ofisten cikar cikmaz sol yanimda yürürken bir acı hissediyordum artik psikolojik olduğunu düşünüyorum mr çektirmek istememe kafasi..Evden gidene kadar da kabus gibi geciyor. Aglama krizi, endişeler, nasil olacak duygusu gibi bir ton kaygi yiyor beni..hastaneye ulaştığımızda daha sakindim. Cihaza Saat 12 de girip 12:40 da ciktim. Alt batin üst batin aynı anda istenildiği icin sanirim oldukca uzun sürdü bu kez. Kollarimi yukariya doğru uzattirdilar daha rahatti ama uzun sürünce artik içeride sıkılmaya basladim, kollarim uyusmaya başlamıştı ve bebeğim sürekli karnimin ortasından beni tekmeliyordu kiyamadigim.. Kac kez nefesimi tutmami istediler hatırlamıyorum evet cok iyisiniz diyerek görevli bana gaz veriyordu..bitince makinadan cikamayacagim sandım karnım büyük kollarim arkaya dogru uzanmış sikisacagim sandım şükürler olsun çıkmıştım. görevlinin merakla bana olan sorusu “bu hamileyken mi ortaya çıktı?” vardı ama büyüdü diyebildim..  Cihazin içindeyken tonla şey düşünüyor insan bunlardan biri de; ‘oha dogumgunume burada mi girdim yani!!’
Doktorumuz nobetciydi o gece mr dan sonra gel bebege bakalım ultrasonda dedi. Gittim sevdicegimi dogumhaneye almadıkları için yalnizdim. Iki kadinin yattigi bi odaya beni de yatırdı bebege baktı nst ye bağladı beni (saat gec 1 sulari) oldukca iyi olduğunu(şükürler olsun), kistin bebegi sol tarafa ittigini, sol yanimda ağrı olup olmadığını sordu.. Yürürken aciyor bugün dedim o kadarcık olur dedi..bebegin kalp atışlarını dinledim sakin sakin mr dan sonra iyi geldi..kistin durumuna da bakacağız çarşamba ya da cuma dedi gönderdi beni..

mr’ı atlatmıştım yüzüm gülüyordu(gözlerim şişse  de).. o saatte evimize taksiyle gidebildik meğer evimize ne kadar da yakınmış gece trafik yokken anlaşılıyor.. evimizin yakınındaki pastane açıktı canım kocam bana doğum günü pastası aldı eve gidip kutladık doğum günümü bu kez de sevinçten ağlıyordum:)

Sabah oldu. kocamı ablam arıyordu. Bir işler karıştırıyorlardı. Doğum günü hediyesi falan gönderdiler sandım. Sevdicek; bugün seni ben mi işe bıraksam diyordu içimden de geçirmiştim beni bıraksa keşke bugün diye yine ağlamaklı oluyorum burada(sazan!)
Birlikte ciktik evden. Her zaman gectigim sokagin arasindan diger sokaga gecirmemisti beni neymiş farkli yerlerden gitmek beyni calistirirmis! Sonra biri bi arabanin camindan adimi söyleyerek seslendi ve bana adli tıp kurumu nerede diye sordu! ciliz bir sesle söyledim ama bana adimla mi hitap etti o diyerek kocama dondum iskillendim! Allah allah bu da kimdi daha once gorsem mutlaka hatirlardim sonra yaninda oturan hanim hanimcik kizi gördüm aa o tanidikti ama bu kez de sabah sabah bizim evin sokağında ne arıyorlardı diye düşünmeye başlamıştım ki o da ne! Arabadan
iki can dost arkadasim firlamasin mi:)) ruyada gibiydim, manyak olmuştum, taa kalkip memleketten bana surpriz yapmışlardı ve aglamaya başladım tabiki, sevinçten: ))) cok mutlu oldum hem de çok nasil kıymetli dostluklar şükürler olsun Allahim…kelimeler kifayetsiz kaldi…

Bu yazı Genel kategorisine gönderilmiş ve , , , , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın